Dary „Froebla” cz. 10

Cóż spostrzegamy dalej ? Próbuje ono przywrócić mu postać uprzednią, albo też, nie troszcząc się o nią, zużytkowuje otrzymane części po swojemu – grupuje materiał w nowe postacie, w nowe skojarzenia. Jakąż zabawkę należy dać dziecku w takim okresie? Oczywiście musi być ona ruchomą, łatwo rozkładającą się na części, podatną do przekształcania”. Froebel wskazuje tu: piasek, kamyki, wodę, różne klocki, a jako uzupełnienie podaje swoje pudełka z klockami: drewniane płaszczyzny, pręciki. Zabawki te, jak zobaczymy niżej, ukazują się jako stopniowe rozwinięcie postaci zasadniczej: sześcianu. Wzrost złożoności ich polega nie tylko na coraz większej ilości, ale na dodawaniu postaci nowych, otrzymywanych przez podział dawniejszych. Ta stopniowa złożoność warunkuje większą rozmaitość zastosowań; podobizny bliższemu stają się rzeczywistości. Tak też być powinno. Dziecko rośnie, rozwija się, zwiększa się zasób jego wyobrażeń, które zyskują wciąż na rozległości i jasności. Wszystkie zajęcia z tymi darami prowadzone być mają mniej więcej podług następującego wzoru: „Ogrodniczka” Wynajduje albo wymyśla pogadankę, opowiadanie, do treści zastosowuje budowle, starając się przy tym, aby dana forma, dzięki nieznacznym przekształceniom, otrzymywaną była z innej. Jest to jedna część lekcji.

Comments

  1. By Reklama